บทที่ 174 คุณรู้ร่องรอยของเธอไหม

ตลอดทั้งคืน ไม่ว่าจะรักษาด้วยวิธีใด อัศวินก็ยังคงอยู่ในสภาพที่จิตใจสับสนไม่รู้สึกตัว

แพทย์ประจำตัวถึงกับกุมขมับด้วยความกังวลจนรู้สึกว่าผมบนหัวตัวเองจะร่วงหมดเสียแล้ว

อัศวินรู้สึกราวกับตัวเองกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงความมืดที่ไม่มีที่สิ้นสุด รอบข้างมีแต่ความว่างเปล่า และเบื้องหน้ามีเพียงเงาของทิพย์พารักษ์...